Ekki fyrir lofthrædda

Hæsta tívolítæki í heimi.  Þarna snýst fólk í 117 metra hæð.  Þetta er í Vín.  Einhverra hluta vegna er jafnan fámennt í tækinu.

Það er gaman að horfa yfir Dubæ úr 828 metra háum turni.

Litla hnátan liggur á glergólfi á 103. hæð í Chicago.

Byggingin séð utan frá.  Í fljótu bragði virðist þetta vera lyfta.  Þegar betur er að gáð sést að þetta er lítill útsýnisgluggi.  Hann speglast í rúðum hússins þannig að svo virðist sem 6 manneskjur séu í honum.  Þær eru aðeins 3.

Það þykir mikið sport að taka kollhnís á Tröllatungu í Noregi.

Það er gaman að eldast!

  Fimmtug kona með hjartaálfall var flutt í skyndi á spítala.  Meðan á aðgerð stóð var hún nærri farin yfirum.  Guð birtist henni:
- Er minn tími kominn?  spurði konan.
- Nei, svaraði guð.  Þú átt 43 ár, 2 mánuði og 8 daga eftir ólifaða.

  Á gjörgæslunni ákvað konan, þar sem hún ætti svona langt líf fyrir höndum, að dvelja lengur á spítalanum og fá sér andlitslyftingu, brjóstastækkun, vararstækkun og gangast undir fitusogsaðgerð. Í leiðinni lét hún aflita á sér hárið og hvítta tennurnar.  
  Eftir síðustu aðgerðina var hún útskrifuð af sjúkrahúsinu. Á leið yfir götuna varð hún fyrir sjúkrabíl og lést samstundis.
  Þegar hún kom fyrir guð krafði hún hann svara strax.

- Ég gat ekki betur skilið en ég ætti 43 ár eftir ólifuð!  Af hverju bjargaðir þú mér ekki frá sjúkrabílnum, skömmin þín?

- Úps!  Ert þetta þú?  Ég bara þekkti þig ekki aftur!

J.R., Sue Ellen og Bobby eldast vel

Í þá gömlu góðu daga - III

  Þetta er síðasta lotan í upprifjun á gömlu góðu dögunum.  Þessari ótrúlegu tilveru fyrir daga heimilistölvunnar,  internetsins,  Fésbókar,  bloggsins,  tölvuleikja, "google",  þútúpunnar og þess alls sem er svo stór liður í því sem við erum að fást við dag hvern.  Táningar og börn geta ekki ímyndað sér hvernig hægt var að komast af án tölvunnar og internetsins.  Á þeim dögum var pabbinn alfræðiorðabók:

  Þá spurði barnið:  "Hver skapaði heiminn,  pabbi?"  Faðirinn svaraði:  "Guð skapaði heiminn,  sonur sæll."

  Nú spyr barnið:  "Hver skapaði heiminn,  pabbi?"  Og faðirinn svarar:  "Gúgglaðu það,  sonur sæll."

  Áður stóðu foreldrarnir valdmannslegir yfir taugaveikluðum,  óöruggum og niðurlútum nemendum og hrópuðu:  "Hvað eiga þessar einkunnir að þýða?"

  Nú standa nemendurnir sjálfsöruggir fyrir framan taugaveiklaða, óörugga og niðurlúta kennara þegar foreldrarnir yfirheyra kennarana:  "Hvað eiga þessar einkunnir að þýða?"

 

Í þá gömlu góðu daga - II

  Áður:  "Mamma,  ég er að fara út að spila fótbolta."

  Nú:  "Mamma,  en ég er að spila fótbolta."

  Áður:  "Farðu inn í herbergið þitt!"

  Nú:  "Farðu inn í herbergið þitt!"

  Afmæli áður:  "Vá,  sjáið alla pakkana!"

  Afmæli nú:  "Vá,  sjáið hvað margir muna eftir mér á Fésbók!"

 

Í þá gömlu góðu daga

Hlustað á músík

 

 

Horft á bíómyndir.

 

Spjallað við vini.

 

 

Dagblöðin lesin.

 

Spiluð músík.  

 

 

Til að fá stærri og skýrari mynd þarf að smella á hana.

Fleiri skemmtilegar ljósmyndir af glysgjörnum

 

  Í gær setti ég inn nokkrar broslegar ljósmyndir af glysgjörnum beljum.  Fleiri eru glysgjarnir og sækja í flott hálstau.  Þar á meðal þessi:

  Þetta er eiginlega toppur á flottu hálstaui.  Ef dúfur finna heila fransbrauðssneið þá éta þær allt nema skorpuna.  Hana smeygja þær upp á háls sér og eru rígmontnar.

  Á einhverjum svæðum í Asíu þykir flott að hlaða málmhringjum um háls stúlkna.  Fyrstu hringjunum er komið fyrir þegar stelpurnar eru aðeins 5 ára gamlar.  Svo er nýjum hring bætt við ár hvert.  Þetta þykir mjög flott.  Því fleiri málmhringi sem stúlkurnar bera þeim mun merkilegri þykja dömurnar.   Ein rökin fyrir þessu hálsskrauti eru að rándýr, tígrisdýr, ljón og villisvín,  geti ekki bitið stelpurnar á háls. 

  Verra er að eiginmenn þessara kvenna eiga það til að klippa af þeim hálsskrautið í refsingarskini fyrir meint framhjáhald.  Þá er hálsinn of veikbyggður til að bera höfuð þeirra.  Þær verða álútnar og dauði er vís - þó að þær geti tímabundið borið haus með því að halda honum í skorðum með höndunum. 

  Þessi er bandarískur og var að mótmæla einhverju með heimatilbúnu háls/höfuðskrauti.  Ég man ekki hverju maðurinn var að mótmæla en nágrönnum hans þótti höfuðskrautið asnalegt og ljótt.

  Víða í Afríku þykir flott að vera með hjólbarða eða eitthvað í þá veru um hálsinn.  Það er stöðutákn.

  Breskir stjórnmálamenn skreyta sig iðulega með dekkjaslöngum þegar þeir funda með útlendingum.  Í seinni tíð sækja Bretarnir meira í einskonar dekkjaslöngulíki úr skærlitum tauefnum.  Helst úr silki.  

Bráðskemmtilegar myndir af skrautgjörnum beljum

 

  Fólk er glysgjarnt.  Það skreytir sig í tíma og ótíma með glitrandi hálsmenum, litríkum hálsbindum og slaufum,  setur á sig skrautlegar húfur og hatta.  Að þessu leyti - og ýmsu öðru - eiga kýr og mannskepnan samleið.  Kýr sækja stíft í að vera með skraut um háls eða höfuð.  Sú beljan sem nær að troða sér í glæsilegasta og stærsta hálsmenið eða höfuðfatið er aðal beljan í fjósinu í mörg ár á eftir. 

  Stundum sést þeim ekki fyrir í kapphlaupinu um að vera flottasta beljan.  Það á einkum við er þær troða upp á háls sér naglföstum hlutum á borð við rimlahlið.  Heppilegast er að troða léttum álstiga um hálsinn.  Þá er hægt að bíta gras og drekka vatn eins og ekkert hafi í skorist á milli þess sem beljan montar sig af hálsskrautinu.   

Tvær góðar en ólíkar

  Fyrir nokkrum dögum birti ég sýnishorn af gamansögum Helga Seljan úr bókinni  1001 gamansaga.  Það má fletta upp á því með því að smella á þennan hlekk:  http://www.jensgud.blog.is/blog/jensgud/entry/1210651/  Fólk hefur svo gaman af sögunum hans Helga að ég bæti hér nokkrum við:

 

  Sá litli þurfti að fara á klósettið og amma hans hjálpaði

honum, en svo vildi sá litli sitja rólegur á klósettinu og

sagði ömmu sinni að hann myndi kalla í hana þegar hann

væri búinn. „Ja, þú verður þá að kalla hástöfum því ég heyri

orðið svo illa.“ Svo líður dálítil stund og þá heyrist kallað:

„Hástöfum, hástöfum, hástöfum.“

 

  Faðirinn var að kenna lítilli sex ára undirstöðuatriði í

stærðfræði. Hann teiknaði tvo pizzuhelminga, setti þá svo

saman og spurði þá litlu hvað þetta væri nú. Hún var svo

sem ekki að taka mikið eftir en sagði: „Pabbi, svo skal ég

teikna pepperóne.“

 

  Manni litli kom til Valborgar kennara og sagði: „Ég ætla

ekkert að vera að hræða þig, Valborg, en pabbi sagði að ef

ég kæmi ekki heim með betri einkunnir næst þá yrði einhver

flengdur.“

 

  Danni litli neitaði að borða kartöflurnar í kvöldmatnum

hvernig sem um var vandað við hann, jafnvel var sagt að

Guð yrði reiður ef hann borðaði ekki kartöflurnar. Um

nóttina vaknar Danni við vonskuveður með þrumum og

eldingum og þegar mamma hans fer að vitja um hann segir

Danni: „Skárri eru það nú lætin út af fáeinum kartöflum.“

 

  Ungur drengur af Héraði kom á Seyðisfjörð. Þá komu

að honum nokkrir strákar og einn spurði hvaðan hann væri.

Hann sagði bæjarnafnið. Þá spurði einn ansi merkilegur með

sig: „Er það næsti bær við helvíti?“ Héraðsdrengur ansaði:

„Nei, Seyðisfjörður er á milli.“

  Djöflanýlendan  er bandarísk háspennusaga eftir metsölubókahöfundinn James Rollins.  Það sem gerir bókina sérlega áhugaverða fyrir Íslendingar er að Ísland kemur við sögu.  Lesið meira um það með því að fara á Fésbókina og slá nafni bókarinnar inn sem leitarorði.

Fésbókin virkar! Stolinn bíll fannst með hraði!

  Í nótt fletti ég upp á Fésbókinni.  Mér lék forvitni á að vita hvað Fésbókarvinir væru að skrifa þar,  pósta inn myndböndum eða öðru.  Þar sá ég að Guðmundur Benediktsson,  hress og nýrekinn frá útvarpinu,  var að deila ljósmynd af stolnum bíl.  Í gærkvöldi hafði óprúttinn stolið bíl í eigu Agnars Más Magnússonar.

  Mér þótti sjálfsagt að leggja leitinni lið.  Ég stökk út á götu og skimaði eftir bílnum.  Hann var hvergi sjáanlegur.  Þá deildi ég upplýsingunum áfram inn á mína Fésbókarsíðu.  Nokkrum mínum síðar kíkti Ari Egilsson á síðuna.  Hann sá auglýsinguna og hóf þegar í stað að skima eftir bílnum.  Og kom auga á hann við Hallveigarstaði í Garðastræti.  Ari hringdi í Agnar Má (þó klukkan væri 2 í nótt).  Eftir smá stund var löggan mætt og skömmu síðar Agnar Már.  Urðu þar fagnaðarfundir.

.

  Það má draga lærdóm af þessu:  Fésbókin virkar.  Það eru kannski ekki margir sem lesa færslur hvers og eins.  En þegar fólk deilir upplýsingum þá verða margföldunaráhrif.  Á örfáum klukkutímum sjá þúsundir og aftur þúsundir upplýsingarnar.  Jafnvel 100 þúsund manns.  Eða 200 þúsund.  En ekki milljón.  Sem er allt í lagi.  Það er nóg að 100 - 200 þúsund leiti að stolnum bíl.

  Svo er bara gaman að þessi litla aðgerð,  að smella á takkann "Deila",  skuli hafa leitt til þess að stolinn bíll fannst með hraði.

Buxnalaus lögreglumaður

  Í um það bil þrjá áratugi hefur setið í hausnum á mér sjón sem bar fyrir augu fyrir þetta löngu.  Og ekki aðeins það sem ég sá heldur enn fremur spurningin um það hvað var í gangi.  Þannig var að snemma morguns mætti ég í strætisvagnamiðstöðina við Hlemm.  Þar beið ég eftir strætisvagni og við blasti Lögreglustöðin á Hverfisgötu,  gengt strætóstöðinni.  Fjöldi annarra var á staðnum í sömu erindagjörðum.  Skyndilega kom kurr á hópinn.  Að lögreglustöðinni gekk lögregluþjónn í fullum skrúða,  með korða (eða kannski frekar kylfu við belti) og hatt.  Hann var einnig í sokkum og skóm.  En buxnalaus.  

  Á þessum árum var lögregluskrúðinn virðulegri og valdmannslegri en í dag.  Og einhvern veginn allt sem að lögreglu snéri var formfastara og stífara.  Fyrir bragðið var sjónin súrrealískari sem því nemur.

  Ég tók ekki nógu snemma eftir lögregluþjóninunum til að vita hvort hann kom á bíl að Lögreglustöðinni eða gangandi lengri leið.  

  Einhverra hluta vegna hef ég grun um að maðurinn hafi einfaldlega verið utan við sig og gleymt að fara í buxurna.  Aðrir möguleikar koma til greina.  Til að mynda að óhapp hafi hent buxurnar á leið mannsins til vinnu;  þær rifnað utan af honum er hann klöngraðist yfir gaddavírsgirðingu eða eitthvað slíkt.

Nakinn lögreglumaður í ofsaakstri