Allir kannast við aðstæður sem þessar:  Þú ert að keyra á bíl langt frá mannabyggð.  Þorsti hellist yfir þig.  Enginn lækur í augsýn.  Þá manstu skyndilega eftir flösku sem þú keyptir í fyrra með átöppuðu vatni og hefur verið ósnert í hanskahólfi bílsins síðan.  Þú teygir þig í flöskuna en sérð að dagsetningin á eftir "Best fyrir:" er útrunnin.  Hvað er til ráða?

  Svar:  Dagsetningin er bull.  Hún er eitthvað sem möppudýr í embættismannakraðaki hafa náð að setja í lög.  Forsendurnar eru ekki fyrir hendi.  Vatnið breytist ekkert í flöskunni næstu áratugi eða jafnvel árhundruð.  Norskur vatnssérfræðingur, Truls Krogh,  getur staðfest þetta.

  Reyndar geta einhverjir bent á að dagsetning á eftir orðunum "Best fyrir:" sé leiðbeinandi.  Hún þýðir ekki að varan sé óhæf til neyslu eftir þá dagsetningu.  Alltof margir halda að "Best fyrir:" þýði "síðasti neysludagur".  Þetta á ekki aðeins við um vatn.  Það er dapurlegt að vita af því hvað matvöruverslanir henda miklu magni af matvöru í góðu lagi vegna dagsetningar á eftir "Best fyrir". 

 Truls Krogh fullyrðir að vatn sé jafn gott þó að flaskan áðurnefnda hafi verið opnuð þegar hún var keypt og dreypt á vatninu þá.  Sama á við um það ef kranavatn er geymt opnu glasi í ísskáp.  Það er í fínu lagi að drekka það ári síðar.  

  Snjór er vatn í föstu formi.  Samspil vatns í lausu formi og föstu formi geta myndað fagurt landslag.     

  Ýmsir ríkiskirkjuprestar hafa áráttu til að milda fyrirmæli þess sem sagður er vera höfundur ríkistrúarbókarinnar.  Þeir vilja nútímavæða túlkun á textanum.

  Þá koma til sögunnar svokallaðir bókstafstrúarmenn og árétta texta bókarinnar.  Það kallast eða getur kallast hatursáróður.  Gæti jafnvel varðað við lög.  Bókstafstrúarmenn eru sendiboðinn.  Illi sendiboðinn.  Þeir benda á það sem stendur í ríkistrúarbókinni. 

  Það hefur bjargað margri manneskjunni frá glötun.  Ég hef heyrt því fleygt. 

  Svo er það forstjóri ÁTVR.  Embættismaður ríkisins.  Hann hefur komist að þeirri niðurstöðu að neysla rauðvíns með nafni ensku rokkhljómsveitina Motörhead (Spítthaus) leiði til óábyrgs kynlífs.  Þetta smellpassar við kenningu Snorra,  kenndan (en þó allsgáðan) við Betel,  um að rokkmúsík sé músík djöfulsins.  Á þetta bentu margir strax á sjötta áratugnum í Bandarikjum Norður-Ameríku.  Forstjóri ÁTVR hefur bannað sölu á rauðvíninu Motörhead.  

  Þeir leiðast hönd í hönd,  Snorri og forstjóri ÁTVR.  Þeir leggja sig fram um að standa vörð um að Íslendingar fari ekki út af sporinu þegar kemur að kynlífi.  Þeir eru kynlífspostular.   Kynlífsverðir.  Annar ríkisrekinn í því embætti.  Hinn hefur ekki (enn) verið rekinn - þó að sumir telji hann ekki vera þann uppfræðara barna sem kennir umburðarlyndi,  ást og kærleika heldur boðbera haturs og fordóma.  

  Reyndar held ég að fólk á Íslandi,  svona almennt,  sé ekkert að velta fyrir sér kynlífi annarra.  það er töluvert "pervískt" að hafa áhuga á kynlífi annarra.  Sá sem hugsar ekki um kynlíf annarra er í hlutleysisgír.  Sá sem er upptekinn og áhugasamur um kynlíf annarra er í "pervískum" gír.  Af hverju er hann að velta sér upp úr hugmyndum um kynlíf sem er frábrugðið hans rétttrúnaðar trúboðsstellingu?  Hvað fær hann út úr því?  Af hverju er hann upptekinn af vangaveltum um það?  Hvaða hvatir liggja þar að baki?   Ef fólk er sátt við sitt kynlíf þarf það ekki að "fantasía" um kynlíf annars fólks.    

  Músík djöfulsins.  Varast ber að setja þetta myndband í gang.  Það getur leitt til óábyrgs kynlífs,  hernaðarhyggju og amfetamínneyslu,  að mati embættismanns Áfengis- og tóbakssölu ríkisins.

  Vatn er besti svaladrykkur í heimi.  Einkum ef það er ískalt og íslenskt,  svo ekki sé minnst á færeyskt eða grænlenskt.  En vatn getur líka glatt augað.  Heldur betur svo.  Ljósmyndin hér fyrir ofan er af skemmtilegu fyrirbæri sem kallast Þórsbrunnur og er í Oregan í Bandaríkjum Norður-Ameríku.  Það hefur ekkert verið átt við þessa mynd í "fótósjopp" eða öðrum græjum.

  Þessi magnaði hellir er í Víetnam.  Ef vel er að gáð má greina manneskju á myndinni niðri til hægri.  Hún gefur til kynna stærð hellisins.  Eins áhrifamikið og þetta listaverk er þá væri hellirinn ekki svipur hjá sjón án lindarinnar.

  Hvað væri varið í þetta sólarlag án vatnsöldunnar sem ramma það inn?

  Íslenskt landslag skartar mörgu listaverkinu þar sem vatn leikur stóra hlutverkið.  Jökulsárlón er gott dæmi.

  Íslenskar ár eru ekkert fallegar út af fyrir sig.  En þær einkenna íslenska dali.  Þær hlykkjast um lægsta punkt fyrir miðju dalsins.  Úr fjarlægð setja árnar skemmtilegan svip á landslagið.

  Færeyskir lækir setja ennþá skemmtilegri svip á færeyskt landslag:

  Færeyskir lækir eru flottir.  Þeir dreifa sér yfir breiðar klappir.  Þeir úðast léttilega niður eftir klöppunum fremur en að fossa eins og íslenskir lækir.  Við minnstu gjólu fjúka færeysku lækirnir í loft upp.  það er fögur sjón:

  Þegar maður snýr sér við í Færeyjum og lítur út á sjó blasir við fegursta hafsýn:

  Hana má einnig sjá á myndinni í "hausnum" á þessari bloggsíðu.  Sú ljósmynd var tekin á hljómleikum Týs í ströndinni á Götu á Austurey. 

  Ég held áfram að rifja upp sögur af rithöfundinum og verkamanninum Jóni Þorleifssyni.  Fyrir neðan eru hlekkir á eldri sögur af Jóni.  Það er eiginlega nauðsynlegt að lesa þær fyrst til að átta sig á þessum merka manni.  Á gamals aldri fór hann að skrifa bækur.  Þær bækur eru fjölbreyttar.  Allt frá ljóðabókum til sjálfsævisöguminninga og skáldsagna.

  Jón sótti um inngöngu í Rithöfundasambandið.  Guðrún Helgadóttir,  þingkona og vinsæll barnabókahöfundur,  lagðist af þunga gegn félagsaðild Jóns.  Hún taldi bækur hans vera hatursáróður gegn nafngreindum mönnum en ekki verðugar bókmenntir.  Þess ber að geta að Guðrún kannaðist lítið við þetta í einkasamtölum við Jón.  En hann hafði áreiðanlega heimildarmenn fyrir því hvernig þetta gekk fyrir sig.  Þorgeir Þorgeirsson,  rithöfundur,  staðfesti í mín eyru að Jón færi rétt með framgöngu Guðrúnar í að hindra félagsaðild Jóns að Rithöfundasambandinu.

  Umsókn Jóns var hafnað.  Það er ljótur blettur á sögu Rithöfundasambandsins.  Jón tók þetta nærri sér og var afar ósáttur.

  Eitt sinn í jólaös var boðið upp á skemmtidagskrá í verslun Máls og Menningar á Laugarvegi.  Þarna komu fram tónlistarmenn og lesið var upp úr bókum.  Ég vissi ekki af þessu en átti leið hjá.  Það var troðið út úr dyrum.  Þegar ég kom að voru tónlistarmenn að ljúka sinni dagskrá.  Kynnir gekk að hljóðnema og kynnti Guðrúnu Helgadóttur,  sem var að senda frá sér bók.  Kynnirinn endaði kynninguna á orðunum:  "Við bjóðum Guðrúnu Helgadóttur velkomna á svið!"

  Áheyrendur klöppuðu og Guðrún steig á svið.  Þá heyrðist Jón - í þvögu áheyrenda -  hrópa hátt og snjallt (hann myndaði "gjallarhorn" með lófunum):  "Það bjóða ekki allir hana velkomna!  Það bjóða ekki allir hana velkomna!  Stattu fyrir máli þínu ef þú þorir!"

  Það var eins og einhverjir hefðu átt von á þessu upphlaupi Jóns (kannski hafði eitthvað þessu gerst áður).  Tveir stæðilegir menn stukku eldsnöggt að Jóni og hentu honum út á götu.  Þar hitti ég Jón.  Hann var ánægður og sagði sigri hrósandi:   "Mér tókst að eyðileggja stemmninguna fyrir helvítis kellingunni!" 

-------------------------------

Fyrri frásagnir:

  - Réttur:  Beikon og egg

  -  Veitingastaður:  Tapashúsið,  Ægissíðu 2

  - Verð:  890 krónur

  - Einkunn: ****

  Tapas er eitthvað sem nær yfir fjölbreytta smárétti.  Það eru tveir slíkir staðir á sama bletti í miðbæ við höfnina.  Mig bar niður á Tapashúsið sem er staðsett í húsaþyrpingu er telur meðal annars Sægreifann frábæra og Hamborgarbúlluna.  Það er eiginlega ætlast til að fleiri enn einn smáréttur sé settur saman í máltíð.  En sé maður ekki verulega svangur né gráðugur er alveg upplagt að prófa einn smárétt. 

  Tapashúsið er millifínt veitingahús með bryggjulegri stemmningu.  Á heimasíðu Tapashússins er klaufalegt að birta aðeins ljósmyndir af auðum sætum og borðum.  Tóm sæti og borð eru fráhrindandi.  

  Rétturinn "beikon og egg" er hálft léttsoðið egg og reykt svínasíða.  Svínasíðubitinn er af svipaðri stærð og hálfa eggið.  Eggið bragðast vel.  Síðubitinn bragðast ennþá betur.  Ég kann ekki að útlista bragðgott krydd á honum.  Lostæti.  Þetta er í raun 5 stjörnu biti en verðið dregur hann niður um eina stjörnu.   Til samanburðar kostar á Vitaborgaranum í Ármúla 2 spæld egg + 12 beikonsneiðar + 2 ristaðar brauðsneiðar og smjör fyrir 110 kr. meira.   

  Það er ekki alfarið samasemmerki á milli matar sem gleður augað annars vegar og bragðlaukana hinsvegar.  Bragðgóður matur getur verið ólystugur á að líta.  Hann getur jafnvel verið svo fráhrindandi í útliti að sá sem er óvanur viðkomandi mat geti ekki hugsað sér að smakka hann. 

  Sums staðar í Asíu þykir fátt betra en andarungar áður en þeir klekjast úr eggi.  Kúnstin er að þeir séu ekki eldri en svo að nóg sé eftir af rauðunni í egginu.  Rauðan er nefnilega nauðsynleg með upp á bragðið að gera.  Kostur við þennan rétt er að goggur og bein ungans eru mjúk undir tönn á þessu stigi.

  Í sumum löndum eru uxatyppi vinsælt snakk.  Þau eru þurrkuð í nokkra daga og borðuð hrá.

  Á ferðalagi í útlöndum pantaði kona nokkur sér lasagna rétt með fersku krabbakjöti.  Þegar rétturinn var borinn á borð reyndist krabbakjötið svo ferskt að það var lifandi kolkrabbaungar. 

  Í Kína,  Kóreu og kannski víðar þykja rottuungar lostæti.  Þeir eru hárlausir svo auðvelt er að snæða þá í heilu lagi.  Sumir skilja þó halann eftir.

  Í Kóreu eru silkiormar vinsælt álegg á flatbökur.

  Í Japan þykir höfðinglegt að bjóða gestum upp vespukökur með tebollanum.

  Lirfusúpur njóta víða vinsælda.  Þær eru próteinríkar og hentugar þegar passa á upp á línurnar.

  Fyrir örfáum árum fann þáverandi leiðtogi í Norður-Kóreu,  Kim Jong-Il,  upp á byltingarkenndum rétti ætluðum fátæklingum heims.  Vinsældir réttsins náðu á nokkrum dögum þvílíkum vinsældum að í dag stendur hann fátæklingum til boða um allan heim.  Víðast er rétturinn kenndur við þýska hafnarborg,  Hamborg.  Megin snilldin við uppfinningu Kims Jong-Ils er að fátæklingarnir geta snætt hamborgarann án þess að eiga hnífapör. 

  Hins vegar er hamborgarinn ljótur og fráhrindandi í útliti og nánast óætur fyrir fólk sem hefur kynnst skárri mat.

  Þessu er öfugt farið með sviðakjamma.  Þeir eru augnayndi og bragðgóðir eftir því.   Eini gallinn er sá að útlendingum þykir sviðakjamma svipa til hundshauss eða mannsandlits.  Fyrir bragðið eru þeir feimnir við þennan veislumat.  Þeir fáu útlendingar sem þora að smakka svið skilja oftast augað eftir.  Samt er það besti bitinn.

  Það er stóri dagurinn í Litla-Koti.  Dagurinn er kallaður stóri dagurinn þegar kúnum er hleypt út úr fjósi í fyrsta sinn að vori.  Bóndinn er taugaveiklaður og áhyggjufullur vegna þessa.  Börnin sjö raða sér í kringum morgunverðarborðið.  Bóndinn sest við innri enda borðsins.  Frúin er á þönum á milli borðs og ísskáps,  borðs og eldavélar,  borðs og brauðskúffu. 

  Í næstu viku kemur út í Evrópu merkileg og spennandi plata.  Mjög svo spennandi.  Hún kom út í Norður-Ameríku (samt ekki í Grænlandi) í síðustu viku og hefur vakið rokna mikla athygli og líflegar umræður.  Málstaðurinn er að auki afskaplega góður.  Platan heitir Chimes of Freedom.  Það er mannréttindahreyfingin Amnesty International sem gefur plötuna út.  Hún inniheldur 75 krákur (cover songs) á sönglögum Bobs Dylans (plús 1 lag í flutningi Dylans sjálfs).  Sönglög sem flestir þekkja. 

  Flytjendur eru allt frá táningsaldri (Miley Cyrus, 19 ára) til aldargamals (Pete Seeger, 120 ára).

  Hér er heildarlistinn yfir lögin (ég hefði ekki byrjað á að pikka listann inn ef ég hefði áttað mig á hvað það tók langan tíma.  Ég fann hann ekki til að copy/paste):

  Bítlarnir eignuðust aldrei nein börn saman.  Allir eignuðust þeir þó börn.  Og allir eignuðust þeir syni.  Færra var um dætur.  Allir synir Bítlanna bera sterkan svip af föður sínum,  eins og sjá má í myndbandinu.  Það bendir til þess að Bítlarnir hafi ekki haldið framhjá eiginkonum sínum meira en gerist og gengur. 

  Nú eru Bítlasynir (og Bítlaekkjur) orðnir tíðir gestir á Íslandi.  Þeir eru miklu oftar hérlendis en fjölmiðlar greina frá.  Engu að síður eru fjölmiðlar farnir að ræða um strákana sem tengdasyni Íslands. 

  En hver Bítlasona er líkastur föður sínum?

  Sean Lennon á röltinu með Rakel Ósk.

  Dhani Harrison á röltinu með dóttur Kára Stefánssonar.

  Söngvarinn og söngvahöfundurinn Þórður Bogason var áberandi í íslensku tónlistarlífi á níunda og tíunda áratug síðustu aldar.  Eða reyndar fyrr því að hann var rótari hjá hljómsveitum Péturs heitins Kristjánssonar á áttunda áratugnum,  hvort sem þær hétu Paradís eða Póker eða Pícassó eða eitthvað annað.  Svo stofnaði Þórður þungarokkshljómsveitina Þrek,  sem naut töluverðra vinsælda en sendi aldrei frá sér lag á plötu.

  Á einhverjum tímapunkti breyttist Þrek í hljómsveitina Þrym.  Eflaust var það í kjölfar einhverra mannabreytinga í hljómsveitinni.  Þrymur sendi frá sér lagið  Tunglskin.  Það getur að heyra í myndbandinu hér fyrir ofan.  Það kom út á safnplötu sem ég man ekki hvað heitir.  Á henni voru einnig lög með Grafík,  Tappa tíkarrassi og Sverri Stormsker.

  Auk söngvarans Þórðar voru í Þrymi þeir  Halldór Erlendsson gítarleikari, Þórður Guðmundsson bassaleikari, Kjartan Valdimarsson hljómborðsleikari og Pétur Einarsson trommari.

  Þekktasta hljómsveit Þórðar Bogasonar er sennilega Foringjarnir.  Þeir komu laginu  Komdu í partý á vinsældalista.  Myndbandið við það var spilað grimmt í sjónvarpinu.  Af öðrum hljómsveitum sem Þórður hefur sungið í má nefna Skytturnar,  Warning,  Rickshow,  DBD,  Rokkhljómsveit Íslands og Mazza. 

  Hér fyrir neðan er skemmtilegt jólalag sem Þórður samdi og söng með hljómsveitinni F (kannski ekki alveg rétti árstíminn fyrir þetta lag.  En samt gaman að rifja upp): 

  Hljómsveitirnar Kiss og Foringjarnir spiluðu eitthvað saman.  Foringjarnir voru áberandi miklu betri hljómsveit.  Hér eru söngvarar þessara hljómsveita,  Paul Stanley og Þórður Bogason,  að fara yfir málin:

  Í útlöndum - ekki öllum,  en sumum - er til siðs aðstjórnmálamenn velji sér einkennislag í kosningabaráttu.  Iðulega er þetta þekkt og grípandi lag.  Nafn lagsins og texti í viðlagi er jafnan eitthvað sem innifelur æskileg skilaboð.  Einkennislagið er spilað í upphafi og endi framboðsfunda,  í sjónvarps- og útvarpsauglýsingur og hvar sem því er viðkomið.

  Af hverju fá frambjóðendurnir ekki vinsæla poppara til að semja fyrir sig sérstakt kosningalag?  Jú,  það eru til dæmi um slíkt.  Kosturinn við hina leiðina er að hún gefur útvarpsstöðvum,  plötusnúðum og fleirum möguleika á að spila gamla vinsæla lagið án þess að það sé skilgreint sem eiginlegur kosningaáróður.  

  Einhverra hluta vegna hafa íslenskir stjórnmálamenn gert lítið af þessu.  Ég man þó eftir því að Alþýðuflokkurinn gerði út á lagið  18 rauðar rósir.  Í því tilfelli var það krákað (cover song) af Stuðmanninum Jakobi Magnússyni og Stebbi Hilmars söng.  Einnig krákaði Ingibjörg Sólrún lagið  Borg mín borg  ásamt Ríó tríói.  Egill Ólafsson (og kannski fleiri?) söng eitt sinn frumsamið lag eftir Árna Sigfússon,  þáverandi frambjóðanda í Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík.  Framsóknarflokkurinn var í einhverri kosningabaráttunni með frumsamið lag eftir bróðir Magnúsar Kjartanssonar (man ekki nafn mannsins).  Við erum best,  söng Besti flokkurinn,  slagara úr smiðju Tinu Turner.

  Margrét Thatcher gerði á sínum tíma út á lag Johns Lennons,  Imagine.  Yoko brást við með því að gefa lagið til Amnesty International - í með - til að lagið væri ekki notað af stjórnmálamönnum.

  Bandarískir stjórnmálamenn eru duglegir við að velja sér einkennislag í kosningabaráttunni.  Einkennislag Bills Clintons var  Don´t Stop Me Now  með Fleetwood Mac.   Ronald Reagan sótti sitt einkennislag til Brúsa frænda,  Born in the USA.  Brúsi gaf leyfi til þess með því skilyrði að Reagan myndi hlusta á plötu hans,  Nebraska,  þar sem sungið er um hlutskipti bandarísks verkafólks.  

  Einhverra hluta vegna hafa ótrúlega margir bandarískir stjórnmálamenn lent í tómu klúðri við val á einkennislagi.  Þeir - eða starfsmenn þeirra - hafa ekki gengið nægilega vel frá formlegu leyfi fyrir notkun lagsins.  Plötuútgefandinn hefur kannski gefið grænt ljós en höfundur og flytjandi lagsins verið ósáttur þegar á reynir.  Einkum hefur þetta komið frambjóðendum rebbanna í koll.  En demókratar hafa líka lent í klúðri.

  Núna síðast er forsetaframbjóðandi rebba,   Gingrich,  í klúðri.  Einkennislag hans er  How You Like Me Now  með bresku hljómsveitinni The Heavy.  Hljómsveitin er afar ósátt og krefst þess að Gingrich hætti þegar í stað að nota þetta lag.  

  Áður voru Tom Petty og Katrína and The Waves búin að stöðva notkun annars frambjóðanda rebba,  Michele Bachman, á sitthvoru laginu með þeim.  Gott ef hún datt ekki út úr forvalinu í kjölfar leiðinda vegna þessa (og einhvers fleira).

  Tom Petty stoppaði á sínum tíma stoppað notkun Brúsks (Bush yngri) á öðru lagi eftir sig,  I Won´t Back Down.  Það er kannski skiljanlegt að svona klúður komi upp þegar bandarískir stjórnmálamenn nota bresk popplög með leyfi frá bandarískum plötuútgefanda þeirra.  Það er klaufalegra þegar rebbar nota lög eftir yfirlýstan frjálslyndan,  eins og Toms Pettys.   Tom Petty er mun stærra nafn í Bandaríkjunum en við verðum vör við hér á Íslandi.  Hann er svo sem ekki mjög pólitískur en vill ekkert púkka upp á republikana.

  2008 stoppaði hljómsveitin Heart notkun Söru Pálínu á laginu  Barracuda.  Sama ár lenti John McCain í klúðri.  Jackson Browne fékk dómstóla til að stöðva notkun hans á laginu  Running On Empty.  Sjaldnast þarf þó dómstóla til.  John Mellemcamp dugði að krefjast þess án atbeina dómstóla að stöðva notkun Johns McCains á tveimur lögum eftir sig.  Til gamans má geta að lengst af kallaði John Mellemcamp sig John Cougar Mellemcamp.  Liðsmenn Sykurmolanna upplýstu hann um að millinafnið Cougar hljómar illa á íslensku í íslenskum framburði.  Mellemcamp var svo brugðið að hann "droppaði" millinafninu með það sama.

  Það er nánast þumalputtaregla að bandarískir stjórnmálamenn sem lenda í klúðri með einkennislag tapa slagnum.  Þeir heltast úr lestinni og verða ekki forsetar.

  Gaman væri að velta fyrir sér hvaða þekkt íslensk lög íslenskir stjórnmálamenn geta tekið upp sem sitt einkennislag.  Ósmekklegar tillögur:  Silfurskotturnar hafa sungið fyrir mig  með Megasi fyrir Jóhönnu.  Þrjú hjól undir bílnum  með Ómari Ragnarssyni fyrir Steingrím J.  Eða  Taxman  með Bítlunum?  Er til eitthvað vafningslag fyrir Bjarna Ben?  Eða bara  Money,  Money,  Money  með Abba?  Sveitaball  með Ómari Ragnarssyni fyrir Sigmund Davíð?

  Hér fyrir neðan eru hlekkir á fyrri frásagnir af Jóni Þorleifssyni,  verkamanni og rithöfundi.  Það er ástæða til að fletta upp á þeim í réttri röð fyrir þá sem ekki þekktu þennan merka mann áður en lengra er haldið.  Og kannski líka fyrir þá sem þekktu hann.

  Jón hafði andúð á stjórnmálastéttinni eins og hún lagði sig.  Hann mætti jafnan á kjörstað og tók sér góðan tíma í að skrifa á kjörseðil skilaboð til stjórnmálastéttarinnar í bundnu formi.  Þó brá svo við eitt sinn að hann greiddi atkvæði.  Þegar Jón var að yfirgefa kjörstað hitti hann einn af frambjóðendum Alþýðubandalagsins.  Ég man ekki hver það var.  Mig hálf rámar í að það hafi verið Magnús Kjartansson.  Samt er ég ekki viss.  Sá kastaði kveðju á Jón og spurði hvort hann væri búinn að kjósa.

  Jón játti því.  Sagðist í fyrsta skipti í langan tíma hafa merkt við framboðslista.  Viðmælandinn spurði hvort að Jón hefði kosið rétt.  Jón svaraði:  "Ég veit það ekki.  Ég kaus Alþýðubandalagið."

  Viðmælandinn tók í hönd Jóns og þakkaði honum fyrir atkvæðið.  Jón svaraði:  "Þetta var mér nauðung.  Eina ástæðan fyrir því að ég kaus Alþýðubandalagið var að fá tækifæri til að strika yfir þitt nafn.

---------