Styðjum Gurrí! Allir saman nú!

  Guðríður Haraldsdóttir heitir kona.  Búsett á Akranesi en tekur daglega strætó til Reykjavíkur.  Hún vinnur hjá Birtingi Hreins Loftssonar.  Stundum er hún ritstjóri Vikunnar.  Stundum er hún aðstoðar ritstjóri Vikunnar.  Hún hefur í áraraðir skemmt okkur bloggverjum með bráðskemmtilegum bloggfærslum.  Ég hef aldrei hitt hana persónulega en skilgreini hana sem vinkonu eftir langvarandi samskipti í bloggheimi og á Fésbók.  Þar fyrir utan er hún frænka Halldórs Högurðar.  Það telur.  Það telur drjúgt.

   

  Í fyrra var hún sem oftar ritstjóri Vikunnar.  Þar birtist viðtal við ömmu barnungrar stúlku.  Amman gerði athugasemdir við hlutskipti ömmustelpunnar.  Pabbi stelpunnar kærði ummæli ömmunnar.  Gurrí var dæmd fyrir þau ummæli,  sem ritstjóri Vikunnar.

  Heildarkostnaður Gurríar vegna þessa dóms er 2,3 milljónir.  Það getur hver sem er mátað við sinn vasapening að svona upphæð er ekki tekin úr sparibauk heimilisins.  Hún hefur því leitað á náðir viðskiptabanka síns í formi yfirdráttar.  Það kostar sitt þegar upp er staðið. 

 

  Yfirvöld hafa staðfest að ummæli ömmunar voru sannleika samkvæmt.  Barnið sem um ræðir hefur verið fjarlægt af heimili föðurins.  Hann sviptur forræði.  Barnið býr nú við gott atlæti hjá fósturforeldrum,  afa þess og ömmu.  Barnið er hamingjusamt í faðmi afa og ömmu.  Barátta ömmunnar fyrir velferð barnsins skilaði árangri.  Það skiptir mestu máli. 

 

  Það grátlega við dæmið er að uppistaðan af útgjöldum Gurríar vegna málsins rennur í vasa lögfræðinga sem komu að málinu.

  Gurrí berst í "bönkum" við að halda íbúð sem hún á skuldsetta á Akranesi.  Þess vegna ákalla ég ykkur að hlaupa undir bagga.  Styðjum Gurrí í verki.  Það skiptir ekki öllu máli hvort þið setjið inn á söfnunarreikning hennar 10 þúsund kall,  5000 kall,  1000 kall eða 500 kall.  Það sem vegur þyngst er að sem flestir leggi söfnunni lið.  Þúsund 500 kallar gera hálfa milljón.

Söfnunarreikningurinn er:  0186-05-00090
kt 120858-3199

  Vinsamlegast deilið þessu sem víðast.

.

Félag Hannesar gjaldþrota

Eiturmatur

  Í verslunarmiðstöðinni Smáratorgi eru næstum því fjórir veitingastaðir:  Einn asískur (alveg ljómadi góður),  annar heitir Food Station (kjánalegt nafn á veitingastað á Íslandi),  svo er þar bakarí sem selur heita súpu og allskonar brauðmeti.  Síðan er sjoppa sem selur pylsur,  gos,  ís og eitthvað fleira.  Kannski samlokur. 

  Þegar gengið er inn um aðaldyr Smáratorgs norðanmegin blasir við plöstuð auglýsingatrana frá Food Station.  Þar er ljósmynd af rétti dagsins ásamt verði.  Ekki öryggisverði heldur verðinu á matnum.  Þar fyrir ofan er texti skrifaður með stórum útklipptum rauðum stöfum.  Þeir mynda textann "EITUR MATUR Í HÁDEGINU". 

  Þetta hljómar ekki aðlaðandi.  Nema myndin af matnum.  Að mér læðist grunur um að stafurinn H hafi dottið af skiltinu.  Eða verið fjarlægður af hrekkjusvíni fremur en að iðnaðarsalt eða iðnaðarsílikon eða eitthvað slíkt komi þarna við sögu.

Sex matvæli sem þú ættir ekki að borða

Hverjir selja iðnaðarsvið?

  Melabúðin á Hagamel auglýsir grimmt að þar séu seld ekta svið.  Á þann hátt - og reyndar fleiri máta - sker Melabúðin sig frá ýmsum öðrum matvöruverslunum.  Matvörubúðir sem reknar eru af óprúttnum náungum selja gervisviðakjamma,  svokölluð iðnaðarsvið.  Ég veit ekki í hverju munurinn liggur.  Kannski í aðferðinni við að svíða hausana.  Varla koma þarna við sögu Egils salt og appelsín.

  Salt jarðar kallar Keith Richards verkafólk,  eins og föður sinn sem var verkalýðsforingi.  Þetta lag samdi hann til heiðurs föður sinum og verkafólki.  Iðnaðarmenn eru iðnaðarsalt jarðar.  

  

„Áttum að krefjast vottorða“

Fésbókin virkar! Stolinn bíll fannst með hraði!

  Í nótt fletti ég upp á Fésbókinni.  Mér lék forvitni á að vita hvað Fésbókarvinir væru að skrifa þar,  pósta inn myndböndum eða öðru.  Þar sá ég að Guðmundur Benediktsson,  hress og nýrekinn frá útvarpinu,  var að deila ljósmynd af stolnum bíl.  Í gærkvöldi hafði óprúttinn stolið bíl í eigu Agnars Más Magnússonar.

  Mér þótti sjálfsagt að leggja leitinni lið.  Ég stökk út á götu og skimaði eftir bílnum.  Hann var hvergi sjáanlegur.  Þá deildi ég upplýsingunum áfram inn á mína Fésbókarsíðu.  Nokkrum mínum síðar kíkti Ari Egilsson á síðuna.  Hann sá auglýsinguna og hóf þegar í stað að skima eftir bílnum.  Og kom auga á hann við Hallveigarstaði í Garðastræti.  Ari hringdi í Agnar Má (þó klukkan væri 2 í nótt).  Eftir smá stund var löggan mætt og skömmu síðar Agnar Már.  Urðu þar fagnaðarfundir.

.

  Það má draga lærdóm af þessu:  Fésbókin virkar.  Það eru kannski ekki margir sem lesa færslur hvers og eins.  En þegar fólk deilir upplýsingum þá verða margföldunaráhrif.  Á örfáum klukkutímum sjá þúsundir og aftur þúsundir upplýsingarnar.  Jafnvel 100 þúsund manns.  Eða 200 þúsund.  En ekki milljón.  Sem er allt í lagi.  Það er nóg að 100 - 200 þúsund leiti að stolnum bíl.

  Svo er bara gaman að þessi litla aðgerð,  að smella á takkann "Deila",  skuli hafa leitt til þess að stolinn bíll fannst með hraði.

Óvenjulegt markaðsátak 365

  365 miðlar eru stærsta fjölmiðlasamsteypa landsins.  Þeir reka meðal annars Stöð 2,  Stöð 2 Sport,  Stöð 2 Extra,  Stöð 2 Bíó,  Nova TV,  Bylgjuna,  FM957 og nokkrar fleiri útvarpsstöðvar,  netmiðilinn Vísi og gefa út Fréttablaðið.  Skráður eigandi er Ingibjörg Pálmadóttir,  eiginkona Jóns Ásgeirs Jóhannessonar,  lengst af kenndan við Baug. 

  Víkur þá sögu að markaðsráðgjafa 365 miðla,  Kristjáni Óla Sigurðssyni.  Samkvæmt opinberri starfsmannastefnu 365 miðla er leitast við að ráða starfsmenn sem eru frumlegir og útsjónarsamir,  traustir og áreiðanlegir.

  Kristján Óli stendur bærilega undir því að vera frumlegur og útsjónarsamur.  Um það vitnar nýjasta markaðsátak hans.  Það felst í því að hann kemur fram undir nafni 365 og leggst af fullum þunga á DV með kröfu um að blaðið birti nafn 18 ára stelpukrakka sem kærði mann á fertugsaldri og konu fyrir nauðgun. 

  Frumleikinn í gjörningnum er margþættur.  Fram til þessa hefur fólk ekki haft hugmyndaflug til að velta fyrir sér hvort undir einhverjum kringumstæðum eigi fjölmiðlar að birta nafn stelpukrakka sem kærir hópnauðgun.  Það þarf frumleika og kaldrifjaðar hvatir til að láta sér detta þetta í hug.  Hvað þá að krefjast þessa af dagblaði.

  Í annan stað er frumlegt af markaðsráðgjafa stærstu fjölmiðlasamsteypu landsins að krefjast þess af litlu dagblaði úti í bæ að framkvæma lágkúruna. 

  Útsjónarsemin liggur í einhverju sem ég átta mig ekki á.  En næsta víst er að þetta markaðsátak hlýtur að skila fjölmiðlum 365 fjölmennum hópi nýrra áskrifenda og ennþá fjölmennari hópi auglýsenda.   

Buxnalaus lögreglumaður

  Í um það bil þrjá áratugi hefur setið í hausnum á mér sjón sem bar fyrir augu fyrir þetta löngu.  Og ekki aðeins það sem ég sá heldur enn fremur spurningin um það hvað var í gangi.  Þannig var að snemma morguns mætti ég í strætisvagnamiðstöðina við Hlemm.  Þar beið ég eftir strætisvagni og við blasti Lögreglustöðin á Hverfisgötu,  gengt strætóstöðinni.  Fjöldi annarra var á staðnum í sömu erindagjörðum.  Skyndilega kom kurr á hópinn.  Að lögreglustöðinni gekk lögregluþjónn í fullum skrúða,  með korða (eða kannski frekar kylfu við belti) og hatt.  Hann var einnig í sokkum og skóm.  En buxnalaus.  

  Á þessum árum var lögregluskrúðinn virðulegri og valdmannslegri en í dag.  Og einhvern veginn allt sem að lögreglu snéri var formfastara og stífara.  Fyrir bragðið var sjónin súrrealískari sem því nemur.

  Ég tók ekki nógu snemma eftir lögregluþjóninunum til að vita hvort hann kom á bíl að Lögreglustöðinni eða gangandi lengri leið.  

  Einhverra hluta vegna hef ég grun um að maðurinn hafi einfaldlega verið utan við sig og gleymt að fara í buxurna.  Aðrir möguleikar koma til greina.  Til að mynda að óhapp hafi hent buxurnar á leið mannsins til vinnu;  þær rifnað utan af honum er hann klöngraðist yfir gaddavírsgirðingu eða eitthvað slíkt.

Nakinn lögreglumaður í ofsaakstri

Af hverju er metið léttvægara brot gegn barnungum dreng en fullorðinni konu?

 

 

 

 

 

  Fyrir hálfum öðrum mánuði var leigubílstóri dæmdur í 18 mánaða fangelsi ÓSKILORÐSBUNDIÐ.  Hann verður því að afplána refsing sína á bak við fangelsisrimla í það minnsta tólf mánuði af dómnum.  Það er að segja ef hann hagar sér vel í fangelsinu og verður ljúfur sem lamb.  Leigubílstjórinn var jafnframt dæmdur til að greiða fórnarlambi sínu 700 þúsund krónur.

  Brot mannsins var eftirfarandi:  Hann sá til fullorðinnar konu kasta af sér vatni í miðbæ Reykjavíkur.  Leigubílstjórinn hljóp að konunni og rak fingur í endaþarm hennar.  Konan hrökk undan manninum og spurði hvað væri í gangi.  Hann hljóp hlæjandi í burtu án þess að svara.  Hann hljóp hlæjandi eins hratt og fætur toguðu að Reykjavíkurtjörn og inn Pósthússtræti.

  Dómurinn yfir manninum var sanngjarn.  Hann fær að hugsa ráð sitt í fangelsi og átta sig á að framkoma hans var kynferðisglæpur en ekki grín og léttur mórall.  Með því að manninum er gert að greiða konunni skaðabætur fær konan skýr skilaboð um að það hafi verið rétt af henni að kæra manninn og að hann hafi sannarlega brotið á henni.  Það skal undirstrikað að hér er ekki verið að hnýta í dóminn yfir leigubílstjóranum. 

  Það er umhugsunarvert að bera þennan dóm saman við nýfallinn dóm þar sem putta var troðið í endaþarm á dreng.  Dreng á barnsaldri.  Ekki einu sinni heldur oftar.  Það var níðst á honum á fleiri vegu.  Og af fleiri en einum perra.  Honum var haldið af einum á meðan annar djöflaðist í honum.  Oftar en einu sinni.  Berum kynfærum var otað að andliti hans.  Það var reynt að neyða hann til að horfa á klámmynd í sjónvarpi.  Hann upplifði sig í lífshættu þegar honum var hallað fyrir borð og neyddur til að segja að níðingurinn væri bestur - annars yrði honum hent fyrir borð.  Honum var hótað nauðgun.  Hann bjó við þetta ofbeldi í tíu daga,  fastur um borð með barnaníðingunum.  Þar var enginn til að verja hann.  Perrarnir voru fjórir sem skiptust á níðast á honum,  ýmist sitt í hverju lagi eða tveir og tveir í senn.

  Héraðsdómur Reykjaness mat ofbeldi fjórmenninganna gegn drengnum ólíkt mildilegra en Héraðsdómur Reykjavíkur mat ofbeldi leigubílstjórans gegn fullorðnu konunni.  Fjórmenningaklíkan þarf ekki að gjalda fyrir níð sitt gegn drengnum með því að fara í fangelsi.  Hún þarf ekki að greiða drengnum skaðabætur.

  Hvers vegna er þessi hrópandi munur á dómi yfir leigubílstjóra sem setti putta í endaþarm fullorðinnar konu annarsvegar og hinsvegar mönnum sem settu putta í endaþarm drengs ásamt því að beita hann margvíslegu öðru níði?  

  Er það kynferði fórnarlambsins?  Aldur fórnarlambsins?  Eða munur á dómurum Héraðsdóms Reykjaness og Héraðsdóms Reykjavíkur?

  Í fljótu bragði verður ekki séð annað en refsing barnaníðinganna ætti að vera töluvert þyngri en réttlátur dómur yfir leigubílstjóranum.  Það er að segja:  Brot barnaníðinganna var víðtækara og grófara.

  Annað:  Það er ósmekklegt af Pressunni að uppnefna í fréttum fórnarlamb barnaníðinganna "pungaða drenginn".   

   

Refsilaust barnaníð

  Dómurinn yfir sjómönnunum sem níddust á barni í tíu daga sjóferð skilur eftir ótal spurningar.  Það er ljóst að þeir fjórir barnaníðingar sem voru ákærðir eru svo brenglaðir og hættulegir að börnum stafar mikil ógn af þeim.  Þeir mega alls ekki vera inni á heimili þar sem börn eru.  Áreiðanlega eru þetta ekki fjölskyldumenn.

.

  Lýsingar á hrottaskap þeirra á barninu eru skelfilegar.  Og ekki síður afstaða pervertanna til framkomu sinnar.  Þeir fullyrða meðal annars hver um annan þveran að kynferðisleg áreitni gagnvart barni sé ekki refsiverð.  Reyndar hafa þeir að nokkru leyti rétt fyrir sér,  sé mið tekið af dómi héraðsdóms Reykjaness.  Þar er níðingunum sagt að ef þeir hagi sér vel í nokkrar vikur þá sé þetta allt í lagi.  Þeir þurfi hvorki að taka út refsingu í fangelsi né greiða fórnarlambi sínu skaðabætur.

  Perrarnir vísa ábyrgð frá sér yfir á föður barnsins.  Hann hefði átt að grípa í taumana ef það var ekki í lagi að níðast á barninu. 

. 

  Vissulega brást faðirinn í því hlutverki að vernda barn sitt.  Hann óttaðist að missa vinnuna þar sem forsprakkarnir í barnaníðinu voru annars vegar besti vinur skipstjórans og hinsvegar náfrændi skipstjórans.  Níðingsverk óþokkanna eru í engu saklausari þó faðirinn hafi ekki hindrað þau.  Þvert á móti.  Barnið var ennþá varnarlausara og örvæntingarfyllra fyrir bragðið.

.

  Vesældómur pervertanna er þeim mun svívirðilegri sem þeir voru tveir og tveir saman að níðast á barninu í grófustu kynferðisbrotunum. Og bíta höfuðið af skömminni með því að kalla níðið "væga busun".  Hverjar eru hugmyndir perranna um aðrar útfærslur á busun - fyrst þeir kalla barnaníð væga útgáfu?

  .

  Barnaníðingunum ber saman um að mórallinn um borð hafi verið fínn og léttur.  Þar hafi þeir stöðugt verið að atast í rassinum hver á öðrum og riðlast hver á öðrum "eins og gangi og gerist á sjó".  Mórallinn hafi verið góður og grófur á þennan hátt "eins og alltaf um borð í skipum".   

  Á fésbók og víðar hafa sjómenn mótmælt háttalagi perranna.  Sjómenn almennt kannast ekki við þessa gengdarlausu ásókn í rassinn á skipsfélögum og þörf fyrir að hjakkast endalaust á þeim. 

.

  Hvernig ætli skipstjórinn hafi tekið á þessu?  Er hann sáttur?  Eru barnaníðingarnir ennþá í vinnu hjá honum?

  Hvað með útgerðina? 

.

  Það er aðdáunarvert að drengurinn skuli hafa kært pervertana.  Hann stendur með sjálfum sér,  fer gegn óréttlæti og er mikið í mun um að sér sé trúað.  Hann er hetja.

 .

www.stigamot.is

www.aflidak.is

www.solstafir.is    

Níddust á 13 ára dreng í veiðiferð

Jón Þorleifs IV

  Ég held áfram að rifja upp sögur af Jóni Þorleifs,  verkamanni og rithöfundi.  Hann var órétti beittur af forystu verkalýðshreyfingar á Íslandi á sjötta,  sjöunda og áttunda áratug síðustu aldar.   

  Ég er ekki klár á ártalinu þegar sá atburður gerðist sem nú verður sagt frá.  Þetta var einhvern tíma á miðjum áttunda áratug síðustu aldar.  Eflaust má "gúgla" fréttaflutning af þessu.  Ég nenni aldrei að "gúgla".

  Eðvarð Sigurðsson var forystumaður í verkalýðshreyfingunni.  Jón var ósáttur við hann eins og Gvend Jaka og fleiri sem Jón kallaði verkalýðsrekendur og stéttarsvikara.  Það voru hátíðarhöld verkalýðs 1 maí.  Kannski var þetta 1975 eða 1976.  Fjölmenni var á Lækjartorgi í kjölfar kröfugöngu niður Laugarveg.  Kannski 10 þúsund manns eða 15 þúsund manns eða eitthvað álíka.   

  Um leið og Eðvarð Sigurðsson steig í pontu og huggðist ávarpa fjöldann spratt Jón upp á svið og reif af honum skrifaða ræðu.  Jón hafði snör handtök;  hnoðaði ræðublöðunum eldsnöggt saman í vöndul eða kúlu í greip sinni.  Lögreglumenn og fleiri stukku á Jón.  Þeir náðu að plokka utan af pappírsboltanum einum og einum putta á Jóni þangað til Jón var orðinn berhentur.  Þá var pappírsklessunni skilað í hendur Eðvarð Sigurðssonar.  Jón var fluttur í handjárnum á lögreglustöð upp við Hlemm.

  Eðvarð reyndi að slétta úr pappírshrúgunni og hélt sitt árlega ávarp eftir fum og tilheyrandi hlé á dagskrá hátíðarhaldanna.

  Jóni var sleppt af lögreglustöðinni eftir að hátíðarhöldum á Lækjartorgi lauk.  Jón sagðist hafa sannfrétt að ávarp Eðvarðs Sigurðssonar hafi aldrei verið jafn stutt og snautlegt og í þetta skipti.  Jón taldi sig hafa krumpað ræðublöð hans nægilega mikið til að Eðvarð hefði orðið að skauta yfir megnið af "innihaldslausu skruminu".  Jón taldi sig hafa afhjúpað þarna "ómerkilegt orðagjálfur" Eðvarðs.  Það hefði enginn tekið eftir að í ræðu Eðvarðs vantaði allt hryggjarstykkið.  Eðvarð hefði ekki náð að lesa ræðuna vegna krumpu á ræðublöðunum.

  Þetta uppátæki Jóns varð fréttaefni.  Í viðtali við fjölmiðla sagði Eðvarð að þarna hafi gamall vinur sinn verið að glettast.  Jón sendi í kjölfar frá sér yfirlýsingu þess efnis að ef Eðvarð væri vinur sinn þá óskaði hann eftir að eiga sem flesta óvini.  Enginn fjölmiðill birti yfirlýsingu Jóns.  Jóni sárnaði það.  Þetta sat í honum alla tíð.  En var honum jafnframt sönnun þess hvað fjölmiðlar væru galopnir fyrir gaspri embættismanna en harðlæstir fyrir rödd óbreytts verkamanns.

  Næstu ár á eftir var Jón ætíð stöðvaður af lögreglunni og tekinn úr umferð í upphafi kröfugöngu verkalýðshreyfingarinnar.  Um leið og kröfuganga var að hefjast undu einkennisklæddir lögreglumenn sér að Jóni og færðu inn í lögreglubíl.  Bílnum var ekið vítt og breitt um borgina í tvo til þrjá klukkutíma og lögreglumenn ræddu af vinsemd við Jón á meðan.  Jóni þótti upphefð af þessu.  Hann fékk næði til að upplýsa lögregluþjónana um hina spilltu og hættulegu Eðvarði Sigurðssoni og Gvendi Jaka.        

  "Ég kynntist aldrei öðrum en skilingsríkum lögreglumönnum,"  sagði Jón.   "Stundum fóru þeir með mig upp á stöð á Hverfisgötu og gáfu mér kaffi.  Stundum rúntuðu þeir með mig inn að Sundahöfn.  Löggurnar voru alltaf komnar á mitt band þegar þær slepptu mér.  Þær voru farnar að kalla mig "Jón minn" þegar við kvöddumst" og óku mér heim að dyrum."

  Þessi háttur var hafður á svo lengi sem Jón lifði.  Það hefðu orðið honum vonbrigði ef löggan hefði ekki kippt honum úr umferð á 1. maí.  

Af hverju er svona erfitt að telja fólk?

 

  Það er skrítið hvað sjónarvottar á sama stað telja sig vera stadda í mis fjölmennum hópi.  Þannig munar töluverðu á tölum sem gefnar hafa verið upp á fjölmenni á Austurvelli í morgun.  Það hafa sést og heyrst tölur frá 1700 manns og upp í 12 þúsund.  Þar á milli hafa verið nefndar tölurnar 2000, 3000 og 8000. 

  Af hverju er svona erfitt kasta tölu á hópinn?  Það er mikill munur á 2000 og 8000 manns.  Ein skýringin á misháum tölum getur verið sú að margir í hópnum hreyfa sig á meðan verið er að telja.  Það er auðveldara að telja fólk ef fólk væri til í að standa kyrrt á meðan verið er að telja.  Önnur skýring getur verið sú að sumir sjá huldufólk án þess að greina það frá mannfólki.  Þriðja skýringin getur verið sú að sumir eru litblindir; sjá ekki suma liti.  Það fólk sér kannski ekki fólk í gráum eða svörtum fötum.  Og hlustar ekki á Í svörtum fötum.

Eggjum kastað í þingmenn